Bilen bilir bugün yükseklisans okuyorsam bu tamamiyle lisedeki matematik hocamın sebep olduğu birşeydir.
Aslında hikaye şöyle başladı. Ben başarılı bir öğrenci iken girdiğim sosyal çevrenin etkisiyle okul hayatında başarısız sonuçlar almaya başladım. Tamam suç sosyal çevremden çok bendeydi fakat bu çevrenin olumsuz etkisi de yadsınamaz. Neyse hikayeye geri dönelim. Ortaokul sonunda girdiğim anadolu lisesi sınavlarında pek başarılı olamadım. Ailemin düşüncesi “üniversite okuyacağından dolayı düz lise okumalısın.” telkinleriyle birlikte Eyüp Otakçılar Lisesinde okumaya başlamıştım.
Hikayemizin okul dönemleri kısmını es geçip hikayenin ana kahramanına ve yaşanan olaya gelirsek, hikaye şöyle devam ediyor. İlk sene yapılan veli toplantısından sonra hocam velim ile bir daha görüşmek istedi. Babam bu konuyu bana anlattığında hocanın söylediği sözleri kendi şivesiyle düşündüğümde çok gülmüştüm. Aslında hikayenin öyle gülünecek bir durum olmadığını babamın sesini yükseltmesiyle anlamıştım.
Hoca “Bu çocuk matematikte biraz zayıf kalıyor Cemal Bey, daha çok çalışması lazım.
Babam:”Anlıyorum hocam, ben onun kulağını bükerim.”
Hoca:”Ama eminim samet daha çok çalışarak notlarını düzeltebilir.”
Babam:”Peki hocam bu çocuk üniversite okuyacak, sizce şansı nedir?”
Hoca:”(Hayır anlamında kafa sallama hareketi)”
Babam:”(hay mına koyiim diyen bir iç ses)”
Daha sonra hoca sınıfa girdi ve bu yaşananları birer birer anlattı. Tüm sınıfta gözler benim üzerime çevrildi. “Aaa bak bu çocuğun babası okula gelmiş, ezik lan bu çocuk. Bunun daha velisi var.” diye bir yüz ifadesi takınmışlardı. Eğer o olay ortaokulda yaşanmış olsaydı. Kırmızıdan mora kaçan bir renge bürünürdüm fakat liseye gidiyordum. Ve aşmıştım o durumları.
Hikaye şöyle devam etti. Hoca onu takip eden günlerde beni hiç tanımadı. Ondan sonrasını zaten hakkımda bölümünde görebilirsiniz. Hoca yanıldı. Onun yaptığı tahsili ben ikiye katladım. Ama bu daha başlangıç. Kısmetse doktora cübbemle karşısına çıkacam ve diyeceğim ki “Görüyorsun dimi hoca? Doktora cübbesi bu. Nasıl güzel dimi? alayım mı çocuğum sana da bir tane.”
Orta öğretim insanı hikayem böyle sonlandı. Ne mutlu bana.
***