Fotograf hikayeleri
Gece saat bir ve oturduğumuz ortaköy sahildeki çay bahçesi. Manzarayı çektik çok klasik olmuştu.Daha klasik ne olabilir diye düşündüm ve bu geldi aklıma. Tabi mesela bu resmi çekmek değildi. Mesele kömürde yapılmış kumruyu yedikten sonraki mutlulukla deklanşöre basmaktı.
Bu gece, bundan önceki gece, ondan önceki gece ve daha önceki günler bu saatlerde hep ayaktayım hep birşeylerin peşindeyim. Üniversiteden bu yana doğru düzgün 12 de uyuduğumu hatırlamıyorum. Bunu ertesi günden bir beklentisi olmayan bir insan olmama bağlıyorum. Amaçsız değilim fakat günlerin gecelerin benim için bir önemi yok ikisini birbirinden ayıran birşey olduğunu düşünmüyorum.
Gecenin sessizliğinde kitap okumak yazı yazmak çizgi çizmek beni rahatlatıyor. Uykudan gözlerimin kapandığı ana kadar ayakta durmaktan zevk alıyorum. Çok kötü olduğunu, gözlerimi çok kısa sürede kaybedeceğimi yani bozuk görme başlayacakmış o anlamda. Bunların hepsinin farkındayım.
Birgün dur diyecem fakat bunun zamanını kestiremiyorum. Şimdilik böyle iyiyim. Gece nöbetçisi olarak başka birini tayin etmek istiyorum.Adayları buradan görelim.
Bunun dışında yaşamsal fonksiyonlarda çok fazla bir değişiklik olmadığı aşikar. Tek farklı aklımdaki bir projeyi hayata geçirmek üzere olmam. Ama ilk olarak Müftülüğe birkaç soru sorup onlardan onay almam gerekecek. Zira onlar fetva vermezse zinhar girmem bu işe.
