Öyle zamanlar yaşıyorum ki herşeyin özeti oluyor bu başlık. Ben hayatta hiç ipleri bir başkasının eline vermedim. Ama artık ipler öylesine başkasının elindeki geri almak herşeyi tepetaklak etmek anlamına geçiyor.
Alışmamışlık, Yaşadıklarımı daha önce hiç yaşamamış olmanın getirdiği rahatsızlıkla beynim kazana dönmüş durumda. Günleri nasıl, ne şekilde geçirdiğimi bilmez haldeyim.
En son ne zaman kendime yanlızca kendime vakit ayırdım onu bile hatırlamıyorum. Bildiğim tek şey eğer bir düzen istiyorsam bugünlerde yaşadıklarımı alışkanlık haline getirmem gerektiğidir.
Az şizofren, çok bunalım bir ruh halindeyim. Nasıl davranacağımı bilmiyorum. Tranway yolunda beklerken hep iniş yolumun sol tarafında kalan metroya binmek geliyor içimden fakat ben hep tersi yöndeki istikamete gitmek zorundayım.Sonum hayırlı olur inşallah.