Hayatım boyunca birçok insan tanıdım. O insanlarla birçok şey paylaştım. Beraber gezdik, beraber sıkıntı yaşadık, beraber yürüdük, beraber sinemaya gittik, beraber farklı farklı yerlere seyahat ettik. Hayatım boyunca tanıdığım bu insanları  hiç bir zaman “en sevimli gülümsemeye sahip insan” olarak tanımlamadım.

Onların benim için çok farklı yerleri vardı. Fakat burada bahsettiğim insanın benim zihnimdeki yeri bu. Onunla diğer arkadaşlarımla yaptığım hiçbir şeyi yapmadım. Fakat bunlar hiç önemli olmadı benim için. Onunla konuşmak bana yeten tek şeydi. Onun yüzünün gülümseyen halini görmek,  karşımda gülümsediğini bilmek beni mutlu ediyordu.

Tanışmamız birçok insanın tasvip etmediği bir şekilde oldu fakat bu da önemli değil. Önemli olan “en sevimli gülümsemeye sahip insanla” tanışmaktı. Onunla tanıştıktan sonra onunla ilgili düşündüm ilk şey “farklı birşeyler var kızda” oldu. Artık birbirimizi tanımaya başlamıştık. Devamlı konuşuyorduk sohbet ediyorduk.  Bu sohbetler saatlerce sürebiliyordu bazen. Birkaç zaman sonra ilk düşüncelerimde ne kadar haklı olduğumu gördüm. Farklı düşünüyor, farklı bakıyor, devamlı bunalım takılıyor vs.  sonuç olarak sıradan bir insanla karşılaşmadığımı anladım.

Gel zaman git zaman muhabbetler derinleşti güzelleşti hoşlaştı bu nedenle benim duygularımda farklılaştı. İşte bu zamanlar hayal kırıklığı yaşamanın vaktinin geldiğinin göstergesiydi. Öyle de oldu.” En sevimli gülümseme” benim içinde olduğum duyguları anlayabilmiş veya benimseyebilmiş değildi. Çünkü onun hayattan beklentileri farklıydı.  Benim yapabileceğim tek şey bunu kabullenmek ve ona göre hareket etmekti. Öyle de yaptım. Böyle yaşamakta biraz zorlandım çünkü o sevimli gülüşü hayatımın bir bölümünde görmek beni mutlu ediyordu.

Bir zaman sonra yine ani bir şekilde hayatımın bir yerine geldi yerleşti. Eskisi gibi yine. Ondan birşey beklemeden sadece ona güvenerek onunla konuşarak, onunla dertleşerek geçirdiğim dakikalar belki de hayatımda birkaç saat için mutlu olmamı sağlıyordu. Bunun belki farkındaydı belki değildi ama gerçek olan onun varlığının beni mutlu ettiğiydi. Fakat yine daha önce yaşadığım hayal kırıklığını yaşattı bana. Çünkü onun beklentileri farklıydı. Biliyorum iki olay birbirinin aynısı ama bu hiçbirşeyi değiştirmez. Ben yine onun varlığından mutlu oluyordum. Ona değer veriyordum. Ama o bunları düşünmüyordu…

Bütün bu yaşanmışlıklardan sonra söylemeden edemeyeceğim bazı şeyler kaldı aklımda. İlk tanıdığım günden itibaren hep içimden geçirdiğim duygular bunun hala benimle beraber. Sen dünya üzerinde  En sevimli gülümsemeye sahip insansın. Sana karşı seni benden uzaklaştıracak hiçbir şey beslemedim. Sen değerlisin, Farklısın, Özelsin öyle de kalacaksın. Umarım beni hayatın boyunca bana hediye etmek için aldığın o eşyada hatırlamak zorunda kalmazsın.